عنوان اختراع: سنتز نانوجاذب مغناطیسی پلی دوپامین- مگنتیت بعنوان جاذب فلزات سنگین

خلاصه اختراع

فلزات سنگین علاوه بر اثرات سمی و مضر بر موجودات زنده، از طریق تجمع در زنجیره‌های غذایی وارد بدن انسان شده و موجب اثرات نامطلوب جبران ناپذیری می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شوند. از بین 118 عنصر شناخته شده در جدول تناوبی 84 عنصر جزء گروه فلزات قرار می‌گیرند. این عناصر خود در زیرمجموعه‌های كوچكتری با نام های فلزات سنگین، كمیاب، سمی و ... طبقه بندی می‌شوند. سمیت، پایداری و تمایل به تجمع در ارگانیسم‌های زنده، فلزات سنگین را جزء خطرناك ترین آلاینده‌های آب قرار داده است. افزایش تدریجی غلظت فلزات سنگین، علاوه بر آلودگی محیط زیست، باعث ایجاد آثار سوء و نامطلوب متعددی در اكوسیستم‌های طبیعی می‌شود. پلیمرهای مختلفی برای جداسازی فلزات سنگین از آب بكار گرفته شده اند كه توجه در انتخاب پلیمر می‌تواند عامل موثری برای افزایش میزان جداسازی باشد. در بین پلیمرهای مورد مطالعه قرار گرفته پلی‌دوپامین به دلیل زیست تخریب پذیر بودن و ساختار شیمیایی آن در این تحقیق مورد استفاده قرار گرفته است. جهت سنتز نانوذرات مگنتیت روش هم رسوبی همزمان مورد استفاده قرار گرفت. جهت تهیه نانوكامپوزیت پلی دوپامین – مگنتیت، نانوذره مگنتیتی كه در شرایط 60 درجه سانتی‌گراد تهیه گردیده بود و نانوذره پلی‌دوپامینی كه در محلول حاوی آب دیونیزه شده و اتانول تهیه گردیده مورد استفاده قرار گرفته است. بررسی خصوصیات نانوكامپوزیت پلی‌دوپامین/ مگنتیت برای تعیین خواص فیزیكی و شیمیایی آن انجام می‌شود. دراین تحقیق از روش‌های آنالیز پراش اشعه ایكس،آنالیز میكروسكوپ الكترونی روبشی، آنالیز میكروسكوپ انتقال الكترونی، آنالیز توزین حرارتی و جذب اشعه مادون قرمز، آنالیز مغناطیس سنج با نمونه ارتعاشی برای تعیین این خواص استفاده شده است.